Slavernij voor mij?

1 april 2007. Categorie: Blog. Nog geen reacties.

Het schijnt 200 jaar geleden te zijn dat de transatlantische slavenhandel is afgeschaft. In de 16 e, 17 e en 18 e eeuw werden vijftien miljoen Afrikanen als slaaf over de Atlantische Oceaan getransporteerd om in Amerika en de Britse kolonies te werken op de plantages. Natuurlijk kun je er donder op zeggen dat er in 2007 aandacht voor dit menselijk falen wordt gevraagd. Niet geheel onterecht. Tot op heden heb ik me nooit bezig gehouden met dit onderwerp, maar op een of andere manier heeft de campagne rondom de film Amazing grace: The William Wilberforce story mijn weten te boeien.

William Wilberforce
William Wilberforce was een Britse evangelist en een van de voorvechter om te slavernij af te schaffen. Mede door zijn inzet was Groot-Brittannië het eerste land dat de slavenhandel verbood. Om zijn belangrijke werk en het einde van de slavernij te herdenken heeft Bristol Bay Productions zijn inspanningen verfilmd. Maar dat is niet alles… Na 200 jaar worden er nog steeds miljoenen slaven verkocht, meer dan toen zelfs. Met een indrukwekkende campagne vraagt Bristol Bay aandacht voor dit probleem. Samen met 70 organisaties zetten zij zich in voor The Amazing Change. Een strak opgezette crossmediale campagne waarin de film wordt ondersteund door websites, boeken, merchandising, diverse acties, lespakketten en een geniaal lijstje artiesten die een nummer hiervoor hebben opgenomen.

Amazing Grace
Zoals de titel doet vermoeden speelt een van meest bekende en geliefde hymns aller tijden een grote rol in de film. John Newton schreef in 1765 Amazing Grace als kapitein van een slavenschip nadat hij een zware storm overleefde en tot inkeer kwam. Inmiddels is het lied meer dan 1100 keer op een lp of cd verschenen en bestaan er ongeveer 972 arrangementen van. Nu in 2007 hebben ruim 6000 kerken in Amerika en Groot-Brittannië Amazing Grace als aanleiding genomen om de aandacht te vestigen op de film en de moderne slavenhandel. Ze organiseerde Amazing Grace Sunday en zongen tegelijkertijd Amazing Grace. En met succes, want de film kwam door alle publiciteit in de film top-10!

Gelukkig zijn de acties niet alleen binnen de kerkmuren gebleven. Neem Stop The Traffic. Zij strikten Daniel Bedingfield (niet heel ontoevallig ook christen) en lanceerde het volgende filmpje.

Overbodig?
Als je het mij vraag mag deze film en campagne ook in Nederland veel aandacht krijgen. Het zit goed in elkaar. Je ziet aan alles dat er een professionele organisatie achter zit. Maar wat ik zeker zo cool vind, is dat deze campagne een brug slaat tussen kerken en maatschappelijke organisaties. Beide streven ze naar een menswaardig bestaan voor iedereen. De grote vraag is alleen: wat kunnen wij doen? Dan ben ik even stil… Voor mij dus in ieder geval een zeer relevante campagne!

Reageer op: Slavernij voor mij?

I hate life

27 maart 2007. Categorie: Blog, Campagne, Kerk. Nog geen reacties.

Twee weken geleden schreef ik een bericht met als kop I hate rules. Het was een van de ludieke teksten die kerken in Singapore gebruikten tijdens een grootse campagne voor God. Als zo’n bericht Nederland bereikt, bereikt het natuurlijk ook Amerika. Dat bracht Lifechurch.tv blijkbaar op een idee. Ook zij bedachten een campagne, die grote overeenkomsten vertoont in stijl en benadering. Het enige verschil is dat God niet het woord krijgt, maar Satan…

Wie naar de website Satanhateslife.com gaat, leest welke gedachte achter deze campagne zit. Er wordt niet veel openlijk over Satan gesproken. Ik moet toegeven dat ik me er zelf ook niet altijd makkelijk bij voel. Toch kan het geen kwaad om je eens te verplaatsen in de gedachten van je vijand. Je ogen ervoor sluiten is in ieder geval het meest naïeve wat je kunt doen.

Eigen kracht
In Singapore stuitte de makers op tegenstand van de overheid. De Amerikanen ondervonden vooral problemen met de exploitanten van billboards. Gelukkig kwamen ze er na veel compromissen toch uit. Wel jammer, want erg sterk zijn de teksten daardoor niet. Marketingtechnisch weet ik ook niet of dit de meest geniale manier is om God en de kerk onder de aandacht te brengen. Wat dat betreft was de campagne in Singapore sympathieker, positiever, grappiger en gingen zij meer uit van ‘hun eigen’ kracht.

Al met al vind ik deze variant niet briljant. Het concept had beter uitgewerkt kunnen worden. Ik ben benieuwd welke kerk volgt met een dergelijk concept. En wie is dan de afzender? Mozes? Jozef? David? Ruth? Maria? Of krijgt God gewoon weer het woord?

Reageer op: I hate life

I hate rules

3 maart 2007. Categorie: Blog, Campagne, Kerk. Nog geen reacties.

In 2002 staken 150 kerken in Singapore hun hoofden bij elkaar. Er was een probleem. Uit onderzoek bleek namelijk dat de inwoners van dit kleine Zuidoost-Aziatische landje God volledig onbereikbaar vonden. Omdat ze hier zelf geen raad mee wisten, stapten ze met een buidel geld (meer dan een miljoen!) naar Ogilvy, een van de grootste reclamebureaus wereldwijd. Opdracht: bezorg God een nieuw imago. Oftwel, maak van een strenge schoolmeester iemand die je graag uitnodigt op een je feestje.

Eugene Cheong greep zijn kans. Als christen kreeg hij, na 20 jaar werkzaam te zijn in de reclame, eindelijk een campagne voor een ‘merk’ waarin hij echt geloofde. Het zat hem en z’n team alleen niet mee. De overheid haalde de commercials van de buis en verbood het plaatsen van advertenties. Ja, wat wil je in een land waar religieuze issues zeer gevoelig zijn. Gelukkig was Cheong niet zomaar uit het veld geslagen en kwam met een nieuw offensief. Ze verfde bussen, verstuurde sms’jes (25% respons!), hingen poster op, bedrukte t-shirt, verspreidde miljoen ansichtkaarten, lanceerde een hi-tech website en brachten een boek uit.

Creatie
Centrale thema bij dit alles was: God stuurt informeel boodschappen met een knipoog. Dan krijg je dit:

Mede door de gewijzigde strategie en alle publiciteit in de media was de campagne een groot succes. Hoe vol de kerken in Singapore nu zitten is helaas niet bekend. Hoe dan ook, van mij krijgen ze een groot compliment! God is niet saai, ook niet ouderwets en al helemaal niet onbereikbaar. Well done brothers!

Reageer op: I hate rules

Was je auto goed!

24 februari 2007. Categorie: Blog. Nog geen reacties.

Er zijn mensen die het wassen van hun auto zien als hobby. Ik ken er een paar. Met het grootste plezier wassen ze (het liefst met elkaar) hun heilige koe, totdat ze weer aan alle kanten glimt. Onder deze categorie behoor ik dus niet, alles behalve zelfs. Afgelopen zomer kocht ik mijn Toyota Corolla. Tot op heden was het er niet van gekomen om mijn grote vriend fatsoenlijk te verzorgen. Zelfs ik zag dat er nu toch echt wat moest gebeuren. Halverwege de ochtend verzamelde ik al mijn moed om voor het huis met een emmertje sop aan de gang te gaan. Tweeëneenhalf uur later was ik klaar en stond mijn auto weer blingbling (ook de binnenkant) voor het huis. Ik moet toegeven, zo ziet een auto er inderdaad beter uit.

Maar goed, deze klus was wel een bevestiging van wat ik al vermoedde. Dit gaat dus nooit mijn hobby worden! Ik snap serieus niet wat voor lol hieraan te beleven valt. Je vraag je nu waarschijnlijk af waarom ik niet gewoon naar de wasstraat ben gereden. Goede vraag! Op zich was ik daar ook het liefst naar toe gereden. Was het niet dat die hobbywassers mij wijs hadden gemaakt dat je je auto met de hand moet wassen. “In de wasstraat krijg je krassen op je auto.” Ik heb het me nooit goed voor kunnen stellen. Daar houden ontwikkelaars toch rekening mee zou je zeggen…

Hét antwoord
Wat ben ik blij dat ik nu hét antwoord heb! Nee, niet van een discutabel wasbedrijf, maar van dé brancheorganisatie op het gebied van auto’s; de BOVAG. In eerste instantie verbaasde ik me erover dat er zoveel informatie over het wassen van een auto op hun site staat. Totdat ik een samenvatting tegenkwam van een onderzoek dat is uitgevoerd door de Technische Universiteit München. Deze universiteit heeft een aantal jaren onderzoek gedaan naar de gevolgen van hand- en machinaal wassen voor de autolak. Belangrijkste conclusie (let op): Wie zijn auto met de hand wast, legt de basis voor roest! De onderzoeker zelf: “Bij het wassen met de hand gebruikt men bijna nooit genoeg water. Bovendien zit in een spons – ook na intensief naspoelen – veel scherp zand. De spons wordt vergelijkbaar met schuurpapier.”

Bij het machinaal wassen van de auto is dit heel anders. Er wordt veel water gebruikt en de borstels of doeken zijn voorzien van een speciaal profiel, waardoor die de lak niet beschadigen. De lak wordt hooguit langzaam gelijkmatig verwijderd. Na 25 wasbeurten is ééntiende van de deklaag weg, handwassers bereiken dit al met 1 wasbeurt met de eerste krassen.

Jullie begrijpen dat dit de eerste, maar ook de laatste keer was dat ik met de tuinslang en een emmertje sop mijn auto heb gewassen. Wat zijn onderzoeken mooi! Klik hier voor de samenvatting van het onderzoek, waar ook visueel het bewijs wordt geleverd. Zullen we volgende keer met elkaar naar de wasstraat gaan?

Reageer op: Was je auto goed!

Een Betere Buurt

15 februari 2007. Categorie: Foto. 1 reactie.

Begin 2006 deed ik mee aan de eerste, en laatste, serie van Een Betere Buurt in de Rotterdamse Tarwewijk. In dit programma maakte Arie Boomsma zijn debuut bij de EO. Bekijk hier een van de elf afleveringen.

Reageer op: Een Betere Buurt

Storytelling

10 februari 2007. Categorie: Blog. Nog geen reacties.

Als gloednieuwe media planner viel ik donderdag met m’n neus in de boter. Ik mocht naar het jaarlijkse congres van de Media Werkgroep (MWG) in Noordwijkerhout. MWG is een vereniging van en voor mensen die werkzaam zijn in de commerciële communicatie. Het congres duurde twee dagen, maar één dag was voor mij al meer dan genoeg om er hier wat over te kunnen vertellen. Het was een boeiende dag!

Thema van het congres was Storytelling. Ik citeer de MWG zelf. ‘Merken, verhalen en media zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een merk zonder verhaal is geen merk en een verhaal zonder media bereikt de consument niet. Voor dit congres hebben we gekozen voor het thema Storytelling. Een thema met veel facetten dat naadloos aansluit bij de geest van de tijd. Een tijdperk dat gekenschetst wordt door technologische ontwikkelingen die elkaar in rap tempo opvolgen, de versnippering van het medialandschap en mondige consumenten.’

Toen de moderne reclame nog in haar kinderschoenen stond, was het niet moeilijk om de gewillige consument te verleiden een product te kopen. Helaas voor alle reclamemakers, maar deze tijd is allang vervlogen. Adverteerders moeten tegenwoordig met een donders goed verhaal komen willen ze een lovemark worden, oftewel een geliefd merk bij de doelgroep. Natuurlijk is het crossmediaal verzenden van een zo’n verhaal niet onbelangrijk, maar het begint allereerst bij het verhaal zelf. Zonder goed verhaal immers geen welwillende toehoorders, die dit verhaal nog willen doorvertellen ook. De grote vraag is alleen: hoe maak je zo’n verhaal? Tijdens het congres gaven verschillende sprekers hun visie op een goed verhaal. Toch klonk een advies door verschillende toespraken heen; ‘licht over zwaar’. Verpak een ingewikkelde boodschap in een begrijpelijk verhaal. Klinkt logisch… Is dat nou zo vernieuwend?

Nee, helemaal niet! Alles behalve zelfs. Ik had er vooraf nog niet over nagedacht, maar tijdens een van de dode congresmomenten schoot mij de volgende gedachte in het hoofd. 2.000 jaar geleden was er al iemand die dit principe op zeer succesvolle wijze toepaste. Iemand die op revolutionaire wijze z’n boodschap overbracht en daardoor voor duizenden een lovemarkwerd. Jezus ‘verkocht’ God’s plan en liefde op een niet te misverstane wijze door gebruik te maken van de zogenaamde gelijkenissen. Wie kent de verhalen over de verloren zoon of de goede herder niet? Met alle theorieën, modellen en kennis binnen de psychologie en marketing is men er een aantal jaar achter wat de kracht is van een goed verhaal. Een verhaal als middel om de aandacht van de doelgroep vast te houden en zo een boodschap over te brengen. Dan mag je CEO van een groot reclamebureau zijn, erg vernieuwend ben je dus niet als dit nu je boodschap is…

Jezus zag in dat een goed verhaal de beste manier is om een boodschap over te brengen, er voor te zorgen dat de inhoud onthouden wordt en te stimuleren dat het verhaal wordt doorverteld. Wat mij betreft mogen we Jezus dan ook gerust (met alle respect) de meest vooruitstrevende marketeer ooit noemen.