Water, je kijkt er zonder moeite doorheen. In een bekertje. Ze houdt haar geheimen beter verborgen onder de altijd bewegende blauwe golven van de oceanen. Zo beschermt ze haar schatten voor onze sloopdrang. Ik vraag me sterk af, na het kijken van een korte documentaire van Greenpeace, of dit beschermingsmechanisme ook niet meteen haar grootste bedreiging is.

Dat de neushoorn bijna uitgestorven is, zien we. Omdat we hem nooit meer zien. Daarom werd de jacht op hem verboden, verzamelden we de overgebleven exemplaren en plaatsten er een hek omheen. Dat de haai bijna uitgestorven is, zien we niet. Omdat we hem überhaupt nooit zagen. Daarom wordt de jacht op hem niet verboden en krijgen ze evenmin glas om hun aquarium. Zeedieren zijn de enige wilde dieren waarop nog commercieel gejaagd mag worden. Met een bizar resultaat: 90% van alle grote jagers verdween de afgelopen 60 jaar uit zee.

Uit het oog
Dubieuze praktijken op land mogen dus rekenen op meer aandacht dan de issues onder de zeespiegel. Dat is met recht oppervlakkig te noemen. Oceanen bedekken 70% van het aardoppervlak. 80% van al het leven op aarde dobbert in water. 50% van de zuurstofvoorraad komt van oceanen. Ze regelen met klimaat. Bezorgen een pakketje regen op z’n tijd. Zwengelen de wind aan. Hoe vreemd, nee wreed, is het om die oceanen uit het hart te verliezen?

Wie wel oog heeft voor de oceanen, kan er op twee manieren naar kijken. Of je komt op voor de oceanen om het leven in zee te redden. Of je komt op voor de oceanen om je eigen leven te beschermen. Ik geloof alleen in de eerste strijdvaardigheid. De tweede is niet gek, wel in essentie egoïstisch. En laat je dan net de capaciteit missen om er iets aan te doen: een offer brengen.

Zeepark
Zoals gezegd, we vertroetelen de big five in een natuurpark. Terwijl we de haai, zwaardvis, walvis, tonijn en garnaal laten spartelen. Het bouwen van een zeepark met glas of een hek is geen optie, al was het mogelijk. Vissen zwemmen namelijk rondjes, om de wereld. Ook de opkomst van zeeboerderijen helpt geen vis. Voor elke kilo boerenvis is vier kilo wilde vis nodig om hen te voeren. Zakt de moed je al in de zwembroek?

Gelukkig is er Greenpeace. Zij bedachten het Emergency Oceans Rescue Plan. Een plan waarin 40% van alle zeeën beschermd gebied wordt. Dit moet genoeg zijn om het zeeleven te herstellen. Ook ver buiten de grenzen van deze beschermde zones, waaronder een deel van onze Noordzee. Een puik plan, waarvan al 1% is gerealiseerd… Om daar wat vaart achter te zetten, vraagt Greenpeace je stem te verheffen naar de Japanse overheid. Zij leiden deze maand een vergadering van de VN waar de oceanen op de agenda staan.

Dat lijkt me zelfs haalbaar voor de mensen uit de tweede categorie. Toch? Dan ga ik ondertussen testen of ik waardig ben voor categorie één: een jaar lang geen garnalen eten. Ja, je bent hier, na mijn beperkte vleesconsumptie, live getuige van mijn volgende stap naar een vegetarisch bestaan!

Reageer op: Planet earth is planet ocean

De National Domestic Violence Hotline heeft een filmpje gemaakt. Al doen ze dat vast vaker, deze is toch vrij bijzonder. Hoe verrassend, het draait om huiselijk geweld. En dat doen ze knap. Zonder zelf enige vorm van geweld te gebruiken.

Je ziet een emotieloos meisje, dame – wat is ze eigenlijk? – in de spiegel kijken. Ze doet een poginkje de nachtmerrie van haar gezicht te wissen. Het duurt welgeteld één oog en een veeg over haar hoofd, voordat ze beseft dat het blijft.

Gezellig
Eerder deze week schreef ik over eenzaamheid. Nog zo’n gezellig ding in huis. Als je eenzaam bent, wil je gezelschap. Het rotte neem je voor lief. Maar als het rot is, zou je een moord doen om eenzaam te zijn. Een duivels dilemma, letterlijk en figuurlijk, wat je ook in cijfers niet moet onderschatten. Huiselijk geweld staat na verkeersongevallen namelijk op de tweede plaats van niet-natuurlijke doodsoorzaken. Jaarlijks helpt de politie bij zo’n 64.000 incidenten. De rest verdwaalt in geestelijke eenzaamheid.

Monsters
Nu kan ik je vertellen dat “iedereen hét kan doen”, maar dat geloof je toch niet. Groot gelijk. Ik ook niet. Ik vertik achterdocht. Niet achter iedere glimlach schuilt een mogelijk monster. Om te beginnen zou ik dan ook mezelf moeten verdenken. Daarnaast herken ik de lach van een monster heus wel. Pas maar op jij!

De thuis-taliban noem ik hem, het monster. In staat om een gebied, zijn huis, lam te leggen. Koning is hij daar. Heel lokaal. Een onherbergzaam gebied voor zijn vrouw. Iedere muur is een woeste berg met een deur die daar nog ver bovenuit prijkt. Een bruut trainingskamp voor zijn kinderen. Beter kan hij de wetten van zijn macht niet doorgeven.

Kale vlakte
Dat verklaart waarom ze niet vluchten. Want het is onmogelijk. Ga d’r maar aanstaan. Hoeveel vrouwen en kinderen heb je ooit uit het Pamir-gebergte zien rennen? Ook deze herberg van Osama is hermetisch afgesloten. En de dappere enkeling die toch een bergketen trotseert, straat prompt alleen op een kale vlakte. Dus loop je terug, al wordt het je dood.

Reageer op: De thuis-taliban

Het is mooi als mensen met passie vertellen over hun vak. Dat kan op een verjaardag, maar bij voorkeur met ‘bewegende plaatjes’. Ik weet niet wat het is. Het verhaal, de passie, de mens? Of is het toch de regisseur die het filmpje maakt?

De vraag is eigenlijk: maakt het wel uit? Het boeit me, dat telt. Dat is knap. En dan ben je volgens mij meteen bij de graadmeter van echte passie. Mij boeien als het me niets boeit, zoals inkt.

Reageer op: Passie boeit

Het is herfst. Een bejaarde staat op straat. Pechvogel dat hij is. Kletsnat, met in zijn hand het collectebusje dat nooit vol zit. Het geld is voor een zwerver, die al binnen is. De geluksvogel. Zijn target is gehaald: 15 krantjes op een dag. Hij geniet van het verdiende avondmaal en kruipt na een spelletje het warme stapelbed in.

Dit was tot gisteren mijn beeld van het Heilswerk. Trouwe ridders van de straat, steegjes en bruggen. Tot gisteren dus. Ik ontdekte dat die aaibare bejaarde daar tegenwoordig ook staat voor mensen als ik. Dat was even schrikken. Want het Leger zou geen leger zijn als er niet iets was om voor te strijden. Als zelfs ik, welvarende Willem, dan in beeld kom, moet het einde van de wereld wel bijna in beeld zijn.

Samenleving
Het einde van de wereld of niet. De SAMENleving loopt aardig naar z’n grootje. Eén op de drie Nederlanders blijkt eenzaam. Eén op de tien zit extreem op slot achter een open voordeur. Eenzame mensen leven ongezonder. Zijn vaker ziek. Gaan eerder dood. Dat is dan wel het einde van hun probleem, geluksvogels dat het zijn, het lost óns onvermogen om samen te leven nog niet op.

Daarom stuurt het Leger de komende maanden hun pechvogels de kille straat weer op. Zodat er in de gaarkeuken een extra hapje klaargemaakt kan worden voor iedereen die geen straatkrant hoeft te verkopen. Om een extra pot koffie te zetten voor wie z’n bakkie eenzaamheid uit de Douwe Edberts-koffiepad intussen uitkotst.

Online
Om te laten merken dat hulp onderweg is – waar anders dan online vind je eenzame mensen? – mobiliseert het Leger met Stop Eenzaamheid voor het eerst serieus digitaal Nederland. Dat is mooi en geniaal tegelijk. Want als je je zichtbaar voor al je vrienden inzet tegen eenzaamheid, zoals ik, laat je natuurlijk zien dat jij niet tot het zielige deel van jouw generatie behoort. Net zo goed als die pechvogel op straat niet aangezien wordt als tuig. Succes gegarandeerd en een warm gebaar naar alle zielenpootjes. Kortom, een mooie campagne. Complimenten aan Sprékend!

Jij doet dus ook mee? Mij tip is eenvoudig: bel aan. Ooit geleerd (bedankt Jan!) in de Tarwewijk. Ik zou die competentie vaker moeten gebruiken… Maar dat doe ik niet. Dat maakt me jaloers. Op die bejaarde soldaat. Ik wil hem zijn. Gehard, om de winterkou te trotseren. Geliefd, om belangeloos uit te delen. Geloof, om daar met een kansloos busje te staan. Geleefd, zonder schroom voor een publieke vernedering. Geslaagd, zonder spoor van hoogmoed. Een geluksvogel, klaar om een pechvogel te zijn.

Reageer op: Het leger pechvogels

Reageer op: Switchfoot – The Sound

De Nieuw-Zeelandse bierbrouwer Tui voert sinds 1994 succesvol campagne met Yeah right. Humoristische, ironische quotes worden steevast opgevolgd met Yeah right. Het succes zit ‘m in de actualiteit van de quotes en het opzoeken van de rand, die je dan soms ‘per ongeluk’ overschrijdt. Camilla for Queen? Yeah right.

Deze campagne op zich heeft al genoeg in zich om een post over te schrijven. Het verhaal dat een kiwi-kerkje toevoegde, maakt het nóg interessanter. De Bethlehem Community Church vatte het plan op om de succesvolle billboards als uitgangspunt te nemen om haar eigen boodschap mee te communiceren. Dan krijg je dit.

Uiteindelijk zijn het niet deze billboard, maar is het de conversatie die ontstond tussen beide organisaties die deze case boeiend maakt. Er verstreken acht mooie jaren voordat de evangelie-billboards op het bureau van de Tui’s marketing manager Jarrod Bear terecht kwamen. Einde verhaal? Nee.

Toen voorganger Jim Wallace werd gevraagd of hij bang was voor de reactie van de brouwerij vertelde hij bereid te zijn zich te verontschuldigen als de biergrootmacht zich beledigd voelde. Dat is humor. Een kerk die iemand beledigt en z’n excuses aanbiedt.

Zo ver kwam het niet. Ook al was Tui’s eerste reactie niet positief. De billboards moesten verdwijnen. Gelukkig vonden de twee elkaar na een kort relletje onder het genot van een biertje en deed Tui meer dan van haar verwacht kon worden. Tui vroeg haar dure reclameboys van Saachi & Saachi een nieuw billboard-format te ontwikkelen, voor de kerk!

En zo bezegelden de twee onmogelijke vrienden hun ‘vriendschap’. De kerk was verlost van haar billboardprobleem. Het biermerk van de kerk. Mooi, zo’n vriendschap. Een win-win-situatie?

Reageer op: Pastors hate beer. Yeah right.

De kwal is een bijzonder schepsel. Al was het alleen al omdat hij voor 99% uit water bestaat. Typisch is ook zijn zogenaamde ‘kwalstadium’. Dit is de ronde koepelvorm met de daaraan gehechte tentakels. Met dit waterige systeem presteert hij het om driedimensionaal te bewegen, te reageren op licht en zich te bewegen tussen soortgenoten, zonder in de knoop te raken.

Omdat de Duitse ontwerpers van Festo inzagen dat ze dit ontwerp van de Grote Designer niet konden overtreffen, lieten zij zich erdoor inspireren. Of beter gezegd, ze kopieerden het. Ze bouwden een robotkwal met kortegolf radio en intrarode led’s.

Het resultaat is verbluffend: de AquaJelly. Een autonoom zwemmende kwal die zonder moeite zijn weg vindt in een groep soortgenoten. Studies naar het gedrag van deze robots (!) moeten Festo helpen om autonome systemen te ontwikkelen in de toekomst.

Zo zie je maar weer dat je het wiel niet opnieuw hoeft uit te vinden om innovatief te zijn. In de natuur liggen best hippe mechanismen verstopt. Als je daar goed naar kijkt, kun je zelfs kwallen en pinguïns laten vliegen!

Reageer op: Wat een kwal!

Mijn groene Toyota is voorzien van regenkapjes boven beide voordeuren. Niet sexy. Wel handig. Kun je toch het raam een stukje openen tijdens zomerse stortbuien. Een uiterst praktische oplossing van de Japanse autofabrikant voor onze Hollandse zomers.

Maar naast dit dienen deze mini afdakjes nog een tweede doel. Had geen Japanner kunnen verzinnen. Wat blijkt? Lieve, kleine, groene sprinkhaantjes kruipen er maar al te graag onder. Bij regen. Bij zonneschijn. En niemand weet waarom.

Hup
Vanaf de lente tot aan het begin van de herfst tref ik thuis met regelmaat een kopie aan van het groene diertje dat ik een paar dagen daarvoor onder mijn afdakje heb weggejaagd. Waarom ik hem een pak rammel geef? Omdat het tweede doel, geïntroduceerd door de sprinkhaan, het eerste doel ondermijnt. Want ik denk er niet aan om mijn raam te open wanneer meneer met z’n groene doppen naar binnen loert. Ooit deed ik dat wel. Toen hij zich had verstopt. Hup. Meneer zat op de achterbank. Hup. Meneer was uit zicht. Hup. Meneer zat naast me. Hup. “Nee, niet hier!” Hup. “Ook niet daar!” Hup. Hup. Hup. Je begrijpt, een sprinkhaan in de auto is onhandig.

A2
Het was alweer even geleden dat de laatste hupper zijn kop had opgestoken. Tot zondagochtend. Ik was nog niet van de parkeerplaats gereden of ik zag hem al zitten. Stil. Doodstil. Misschien zelfs nog in slaap. Nietsvermoedend over wat er ging komen: de A2. Ik wist dat hij zou blijven zitten. Ik wist ook dat hij zichzelf niet een betere positie zou verwerven. Gewoon, omdat hij dáár zat. Net niet helemaal onder mijn afdakje. Drie stoplichten verder dook ik de oprit van de Nederlandse verkeersslagader op.

Pas toen het door de oplopende snelheid steeds moeilijker werd om op en in dezelfde positie te blijven zitten, probeerde mijn groene bijrijder nog snel beschutting te zoeken. Die poging kwam te laat. Zo merkte hij zelf ook. 80. De wind verplichte hem zijn vier poten op de ruit te houden. 90. Hij was nog net in staat zijn twee achterpoten iets verder uit elkaar te schuiven, waardoor zijn achterlijf dichter bij de ruit kwam. 100. Zijn twee voelsprieten waren niet meer te zien in het geweld van de wind. 110. Het verzet van de linker voorpoot dreigde te breken. 120. Floep. Zijn zwakste pootje liet het definitief lopen. 125. Ook de controle over de aërodynamica van zijn achterlijf was verdwenen. 130. Beide achterpoten bungelden door de razende wind. 135? Ik deed het. En dat knaagt nu al bijna een week aan me.

Reageer op: De sprinkhaan die aan me ging knagen

Stel, je bent Intelligentsia Coffee en je ziet dat je klaar bent om uit de schaduw van je dominante broer te komen. Wat doe je dan?

Dan doe je wat logisch is. Je laat gewoon zien wat je doet. Koffie maken. Saai? Niets daarvan. Het resultaat is wat het moet zijn: je hebt zin in koffie. Die uit dat filmpje. Let maar op.

Reageer op: Die uit dat filmpje

Al jaren ben ik fan van je muziek. Ieder album is een hoogtepunt. Het ligt in m’n auto totdat je volgende serie tracks te downloaden is. Ik voelde me bevoorrecht toen ik er de laatste twee keer bij mocht zijn, toen je met je vrienden van Switchfoot mijn landje bezocht.

Inmiddels ben je veel meer voor me dan een artiest. Je bent een geestelijke broer geworden. Je inspireert. Je zegent. Je getuigt. Je gelooft. Je bent een voorbeeldchristen. Niet omdat je per se een minder zondaar bent, maar omdat jou een groot podium is toevertrouwd. En omdat je dat goed doet.

Toch leek mijn beeld van je vanmorgen schipbreuk te leiden. Uitgerekend jij laat je gebruiken door het zwoele zweetmerk AXE voor hun MusicStar-campagne. Ongeacht of ze lekker ruiken, ik heb, kort en beschaafd gezegd, moeite met de invulling van hun marketing. Jij snapt best waarom.

Ik veroordeel je niet. Je valt ook niet zomaar van je voetstuk. Toch kan ik het moeilijk accepteren dat een van mijn helden zich inlaat met een van mijn anti-merken. En je kunt me niet kwalijk nemen dat ik wat principieel ben in dit soort zaken. Jij leerde me in Easier than Love:

Sex is currency. She sells cars. She sells magazines. Addictive bittersweet, clap your hands, with the hopeless nicotines. Everyone’s a lost romantic, since our love became a kissing show. Everyone’s a Casanova, come and pass me the mistletoe. She is easier than love. Is easier than life. It’s easier to fake and smile and bribe.

Daarom ben ik benieuwd naar je beweegredenen. Waarom AXE? Je hebt het geld niet nodig. Andere adverteerders staan in de rij. Het kan geen impuls zijn. Zo ben jij niet. Of ben je van plan Easier than Love voor ze te zingen? Held!

Groet, Willem

Reageer op: Beste Jon,